سماور زغالی

سماور برنجی زغالی

جهت کسب اطلاعات بیشتر در مورد سماور زغالی بر روی تصویر بالا کلیک نمایید

زيره ايراني

زيره ايراني (1، 2)

زيره كرماني

Bunium persicum (Boiss.) B. Fedtsch.

Family: Apiaceae

Synonyms: Carum persicum Boiss.

English name: Black Cumin,

 

ريخت شناسي گياه: گياهي پايا، بدون كرك، به ارتفاع 60-40 سانتيمتر مي‌باشد. ريشه‌ها غده‌اي و ساقه بدون كرك، منفرد و ايستاده است. برگهاي پاييني داراي دمبرگ بلند، تخم مرغي – مثلثي، 3 بار تقسيم شانه‌اي و برگهاي ساقه‌اي داراي غلاف كوتاه و دو بار تقسيم شانه‌اي مي‌باشند. گلها به رنگ سفيد، كوچك، مجتمع در چتري مركب و وسيع و ميوه‌ها فندقه در مقطع عرضي پنج ضلعي هستند (2).

محل رويش: در گنبد كاووس، بجنورد، مشهد، نيشابور، دامغان، سمنان، اصفهان، بين فسا و شيراز، پس قلعه تهران و هرمزگان پراكندگي دارد (2).

زمان برداشت قسمت مورد استفاده: ميوه‌هايش قبل از تابستان رسيده و جمع‌آوري مي‌گردد (3).

قسمت مورد استفاده: ميوه (3).

كاربرد درماني: بادشكن و هضم كننده غذا است. براي تقويت دستگاه گوارش و مداواي دل پيچه نوزادان استفاده مي‌شود (3).

آثار فارماكولوژيك مشاهده شده: اسانس گياه بر فعاليت آنزيمهاي خون،‌ كبد،‌ پانكراس و روند متابوليسم اثر دارد (4). اين گياه اثرات ضدقارچ (5) و آنتاگونيست گيرنده‌هاي هيستاميني H1 دارد (6).

احتياط مصرف: مطلبي يافت نشد.

منع مصرف: مطلبي يافت نشد.

تركيبات شيميايي: اسانس، روغن ثابت (3، 7).

نحوه و ميزان مصرف: 2 تا 4 گرم بصورت دم كرده مصرف مي‌شود (8).

مصرف غذايي: به عنوان ادويه و چاشني مصرف مي‌شود (5).

نام تجاري دارو ساخته شده از گياه:

IR.: Carminatif; Caraway mixture; Karamin (8).

 

منابع:

1- مظفريان، ولي الله. شناخت گیاهان دارویی و معطر ایران. انتشارات فرهنگ معاصر، 1391

2- قهرمان، احمد. فلور ايران (جلد 12). موسسه تحقيقات جنگلها و مراتع، 1362: 1405

3- اميد بيگي، رضا. رهيافتهاي توليد و فرآوري گياهان دارويي. جلد دوم، طراحان نشر، 1376: 108

4- Farmakol Todsikol 1979 Jul – Aug; 42(4): 410-3

5- J Chem Ecol. 2007; 33(11): 2123-32

6-  Phytomedicine. 2004; 11 (5): 411-5

7- آئينه چي، يعقوب. مفردات پزشكي و گياهان دارويي ايران. موسسه انتشارات و چاپ دانشگاه تهران. 1365: 320

8- كميته تدوين فارماكوپه گياهي ايران. فارماكوپه گياهي ايران. وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشكي. معاونت غذا و دارو، 1381: 429


چاپ   ایمیل