شويد

شويد (1)

شبت (2)

Anethum graveolens L.

Family: Apiaceae

Synonyms: Anethum arvense Salisb.

English name: Dill

 

ريخت شناسي گياه: گياه يكساله، بدون كرك، ارتفاع حداكثر 75 سانتيمتر. داراي ساقه‌اي بلند و ايستاده. برگها منقسم، نخي شكل. گلها به رنگ زرد، متعدد و بصورت چتر مركب. ميوه خشك، شيزوكارپ، عدسي شكل و بسيار سبك (2).

محل رويش: در تمام ايران كشت مي‌شود و بصورت وحشي در آذربايجان، تفرش و برخي نقاط ايران مي‌رويد (2).

زمان برداشت قسمت مورد استفاده: زمان محصول‌برداري برحسب زمان بذرافشاني (شويد زودرس، متوسط و دير رس) از اواسط تير تا مهر و برحسب موقعيت آب و هواي محل كشت، از اواخر تير تا اوايل شهريور مي‌باشد (3).

قسمت مورد استفاده: بذر، پيكر رويشي (4، 5، 6).

كاربرد درماني: مدر، ملين، هضم كننده غذا و مقوي معده است. اين گياه بطور سنتي جهت افزايش ترشح شير، بادشكن، قولنج نوزادان، سرفه، درد معده، بواسير،‌ بيخوابي، يرقان، ‌اسكوربوت و درمان زخمها بكار مي‌رود (7).

آثار فارماكولوژيك مشاهده شده: دو ماده مؤثره موجود در شوید شامل دی کارون و لیمونن دارای اثرات آنتی اکسیدانی بوده و سبب تثبیت غشاء سلول های کبدی و کاهش آزاد سازی آنزیم به خون می شوند. تحقیقات ثابت کرده است که اسانس شوید دارای فعالیت ضد میکروبی و ضد قارچی می باشد که این اثر مربوط به ماده مؤثره کارون موجود در این گیاه می باشد. همچنین اثر ضد زخم معده عصاره آبی و هیدروالکلی تخم شوید ثابت شده است، عصاره تخم شوید به علت دارا بودن ترکیبات فلاونوئیدی دارای اثر حفاظتی بر مخاط معده می باشد. این ترکیبات با ایجاد لایه ویسکوز بر روی غشاء از نفوذ عامل ایجاد زخم به غشاء جلوگیری می کنند. همچنین ثابت شده است عصاره شوید لایه موکوس معده را در برابر آسیب ناشی از ایندومتاسین حفظ می کند، این عمل به علت ترکیبات آنتی اکسیدان موجود در این گیاه است که پراکسیداسیون لیپیدی را مهار می کند. اثر شوید در کاهش چربی و کلسترول خون نیز ثابت شده است. اثر کاهندگی گلوکز عصاره شوید مربوط به ترکیب فلاونوئیدی کوئرستین موجود در آن است. ترکیبات آنتی اکسیدانی گیاه شوید جذب گلوکز را در روده کاهش می دهند، این اثر با مهار آنزیم های گوارشی نظیر آلفاآمیلاز و آلفاگلوکوزیداز که در هیدرولیز کربوهیدرات شرکت دارند، مهار انتقال گلوکوز از غشای چین خورده روده کوچک و به تأخیر انداختن تخلیه محتویات معده به روده کوچک صورت می گیرد. اثر هیپوگلیسمی عصاره شوید به ترکیبات فلاونوئیدی (کوئرستین) موجود در آن مربوط است. از طرفی آنتی اکسیدان های این گیاه اثر شبه انسولین دارند و جذب گلوکز را در بافت های محیطی افزایش می دهند. از مکانیسم دیگر این گیاه، اثر بر سلول های بتا و ترمیم و بازسازی سلول های آسیب دیده و تحریک این سلول ها به ترشح انسولین است. عصاره الکلی دانه شوید به دلیل داشتن ترکیباتی چون فیتواسترول ها از طریق افزایش فعالیت لیپازهای کبدی و لیپوپروتئین ها و کاهش فعالیت آنزیم 3 هیدروکسی3 متیل گلوتاریل کوآنزیم A ردوکتاز باعث کاهش کلسترول تام، کلسترول LDL و تری گلیسیریدها می شود. ترکیبات لیمونن، کارون و کامپوفرول موجود در گیاه شوید نیز دارای اثرات ضد دردی و ضد التهابی می باشند. اثرات ضد دردی کارون از طریق گیرنده های گلوتاماتی است، به علاوه فعالیت ضد دردی آن ممکن است با کاهش تحریک پذیری اعصاب محیطی باشد. کامپوفرول نیز با مهار آنزیم های سیکلواکسیژناز2 به وسیله سرکوب کردن کیناز Src اثرات ضد التهابی و ضد دردی دارد. لیمونن با مهار آنزیم های سیکلواکسیژناز1 و 2 مانع از فعالیت پروستاگلاندین ها می شود و از این طریق در مهار درد و التهاب مؤثر است (8-10)

احتياط مصرف: این گیاه به علت داشتن ترکیبات فورانوکومارین ها موجب افزایش حساسیت پوست به نور و افزایش بروز حساسیت می شود. مصرف شوید در افرادی که بیماری حاد یا مزمن کلیه دارند موجب تشدید التهاب مجاری کلیه می شود (به دلیل مواد موجود در اسانس). مصرف این گیاه در افرادی که دارای زخم معده هستند، ایجاد خونریزی می کند. مصرف شوید و فرآورده های آن به علت ایجاد حساسیت نوری با داروهای ضد حساسیت و همچنین تتراسایکلین و داکسی سایکلین توصیه نمی شود (7).

منع مصرف: استفاده از شوید به علت اثرات قاعده آور و سقط زایی در خانم های باردار ممنوع است. (7).

تركيبات شيميايي: اسانس (كارون، ‌دي هيدروكارون)، فلاونوئيد، كومارين، گزانتون، ‌تري ترپن (2).

نحوه و ميزان مصرف:

1- دم كرده: 2 قاشق مرباخوري دانه، در يك فنجان آب بمدت 15-10 دقيقه، هر بار نصف فنجان، يك تا دو بار در روز مصرف شود (5، 7).

2- ميوه خشك گياه بصورت خوراكي كاربرد دارد (5، 7).

مصرف غذايي: به عنوان سبزي خوراكي در غذاهاي مختلف كاربرد دارد (4).

نام تجاري دارو ساخته شده از گياه: بصورت تركيبي در فرآورده‌ها وجود دارد:

Canad.: Grip water; woodwards Gripe water; Singapor.: Dentinox; UK.: Atkinson & Barher, s Gripe Mixture; Neo (11).

 

 

منابع:

1- مظفريان، ولي الله. شناخت گیاهان دارویی و معطر ایران. انتشارات فرهنگ معاصر، 1391

2- قهرمان، احمد. كورموفيتهاي ايران (سيستماتيك گياهي). جلددوم. مركز نشر دانشگاهي، 1373: 770

3- صمصام شريعت، هادي. پرورش و تكثير گياهان دارويي. ماني، 1374: 310

4- Andrew Chevalier. The Encyclopedia of Medicinal Plants. 1996: 156

5- Dent bown. Encyclopedia of Herbs and other uses. 1996: 263

6- مینایی، سید علی، مسگرپور بیتا، احتیاط مصرف و تداخلات دارویی گیاهان دارویی بر اساس شواهد و مستندات، پژوهشکده گیاهان دارویی جهاد دانشگاهی،1384

7- James A. Duke. CRC Handbook of Medicinal Herbs 1989: 42

8- Cheraghi J, Valadi A. The analgesic and anti-inflammatory effect of limonene compounds found in medicinal plants. Med Aromatic Plants Res J 2005; 3: 415-22.

9-Delaquis PJ, Stanich K, Girard B, Mazza G. Antimicrobial activity of individual and mixed fractions of dill, cilantro, coriander and eucalyptus essential oils. Int J Food Microbiol. 2002 Mar; 74(1-2): 101-9.

10-Lee KM, Lee KW, Jung SK, Lee EJ, Heo YS, Bode AM, et al. Kaempferol inhibits UVBinduced COX-2 expression by suppressing Src kinase activity. Biochem Pharmacol. 2010 Dec; 80(12): 2042-9.

11-Hosseinzadeh H, Karimi GR, Ameri M.(2002). Effects of Anethum graveolens L. seed extracts on experimental gastric irritation models in mice. BMC Pharmacology. 19;2:21.

12- Royal Pharmaceutical Society. Martindale, The Extra Pharmacopoeia. 2002: 1603

 

 

معرفی گیاه بابونه

بابونه

بابونه رومي (1)

Chamaemelum nobile (L.) All.

Family: Asteraceae

Synonyms: Anthemis nobilis L.

English name: Chamomile flowers, chamomillae romanae flos(2)

 

 

ريخت شناسي گياه: گياه معطر، چند ساله به ارتفاع تا 50 سانتيمتر. برگها پرز دار كوچك، متناوب و منقسم به بريدگيهاي باريك و نامنظم، پوشيده از كرك. ساقه‌ها خوابيده، استوانه‌اي شكل به رنگ سبز مايل به سفيد. گلها مشابه گل مينا با كاپيتولهاي منفرد در رأس ساقه. هر كاپيتول داراي دو نوع گل كه يكي زبانه‌اي ماده و به رنگ سفيد ديگري لوله‌اي هرمافروديت به رنگ زرد (2، 3).

محل رويش: اين گياه بومي ايران نيست (1، 3، 4).

زمان برداشت قسمت مورد استفاده: از اواسط خرداد تا شهريور ماه سه تا پنج بار مي‌توان جمع‌آوري نمود (1).

قسمت مورد استفاده: سرگلهاي خشك (5).

كاربرد درماني: ضماد آن در مراحل اوليه التهاب و پماد آن در جلوگيري از سوختگي پاي اطفال، ترك خوردگي نوك سينه‌ها و هوميوپاتي مصرف مي‌شود. چاي بابونه براي رفع سوء هاضمه،‌ بي خوابي، گرفتگي عضلاني، مسكن، دردهاي شكمي توأم با نفخ، تب و بيقراري اطفال بكار مي‌رود. اشتها آور تلخ و محرك معده و يك ماده شستشو دهنده خوب در زخم‌هاي باز است. روغن بابونه بصورت خوراكي در كوليك و گرفتگي عضلاني بكار مي‌رود. گل آن در تورم، مفاصل دردناك و قسمتهاي پينه بسته و سفت شده بطور موضعي مصرف مي‌شود (2، 6).

آثار فارماكولوژيك مشاهده شده: استراگول موجود در گياه سبب آسيب ديدگي DNA مي‌شود كه مكانيسم اثر ضدميكروبي گياه است (7). بابونه درموش صحرايي سالم و موش صحرايي ديابتي شده با استرپتوزوسين اثر كاهنده قند خون داشته است (8).

احتياط مصرف: ندرتاً گزارشاتي در مورد درماتيت تماسي و آنافيلاكسي منتشر شده است. مصرف خوراكي آن فقط زير نظر متخصص مجاز است (9).

منع مصرف: در منابع منع مصرفي براي آن ذكر نشده است (5).

تركيبات شيميايي: اسانس (اسيدهاي انگليك و تيگليك)، كومارين،‌ فلاونوئيد، مواد تلخ، اسيدهاي چرب، فيتواسترول، كولين، اينوزيتول (5).

نحوه و ميزان مصرف:

1- دم كرده: يك قاشق سوپخوري گل گياه، در يك فنجان آب بمدت نيم ساعت خيسانده شود. در مورد اطفال يك قاشق چايخوري هر نيم ساعت مصرف شود (3).

2- تنتور: 20-10 قطره در آب، سه يا چهار بار در روز ميل شود (3).

3- روغن در مصرف خوراكي: شش قطره بر روي يك حبه قند، ميل شود (3).

4- روغن در مصرف موضعي: يك اونس، معادل 1/31 گرم گل خشك يا تازه در روغن زيتون بمدت 24 ساعت خيسانده شود. قبل از مصرف صاف شود (3).

مصرف غذايي: مصرف غذايي ندارد (3).

نام تجاري دارو ساخته شده از گياه:

Aust.: Kamillat; Kanillen; Fr.: Cefamig; Ger.: Azullon; Galenat Kamill N; UK.: Ashton & parsons Infants powders; kamillosan  .(2)

 

 

منابع:

1- صمصام شريعت، هادي. پرورش و تكثير گياهان دارويي. ماني، 1374: 181 و 182

2- Royal Pharmaceutical Society. Martindale, The Extra Pharmacopoeia. 2002: 1593

3- زرگري، علي. گياهان دارويي. (جلد 3) موسسه انتشارات و چاپ دانشگاه تهران، 1376: 118

4- امامي، احمد. شمس اردكاني، محمد رضا. مهرگان، ايرج. فرهنگ مصور گياهان دارويي. مركز تحقيقات طب سنتي و مفردات پزشكي . دانشگاه علوم پزشكي شهيد بهشتي، 1383: 116

5- Carol a. Newall, Linda a Anderson, J. danid philipson. Herbal Medicines. 1996: 72

6- John B. Lust. The Herb Book. 1974   140

7- Plant Med 1991 JUN: 57 (3):

8- Diabetes Res clin Pract. 2005; 67 (3): 189-95

9- Anderw Chevallier. The Encyclopedia of Medicinal Plants. 1996: 185

معرفی گیاه بابا آدم

بابا آدم (1، 2)

Arctium lappa L.

Family: Asteraceae

Synonyms: Arctium major Geaerth.

English name: Burdock, Great burdock

 

ريخت شناسي گياه: گياه علفي، دو ساله، ارتفاع 2-1 متر. ساقه ضخيم، ايستاده، منشعب، كركينه پوش، با شاخه‌هاي كم و بيش متعابد، برگدار، منتهي به گل آذيني وسيع و تنك از كپه‌ها. برگها دمبرگدار، بدون تقسيم، بسيار بزرگ، تخم مرغي، قلبي، بدون خار، دندانه‌دار، در پشت خزي و بدون كرك. گلها به رنگ ارغواني – بنفش. ميوه فندقه (3).

محل رويش: در شهرستانك، لشكرك، بين توچال و دماوند، كرج، علي آباد، بين عباس‌آباد و قائم شهر، شليل كوه، سله وان، مرند بطرف تبريز، قره داغ، نعمت آباد نزديك تبريز، دره گردو نزديك اراك، بختياري، اطراف كرمان، راه بر و خراسان پراكندگي دارد (3).

زمان برداشت قسمت مورد استفاده: برداشت ريشه از آغاز پاييز تا زمستان (تا زماني كه هنوز زمين پوشيده از برف نشده است) مي‌باشد. برداشت برگها (معمولاً زماني كه گياه 18 ماهه است) از اوايل ارديبهشت تا اواخر خرداد ماه صورت مي‌گيرد (4).

قسمت مورد استفاده: ريشه، برگ و دانه (5، 6).

كاربرد درماني: اين گياه مدر و محرك اشتها مي‌باشد و براي درمان روماتيسم و التهاب جلدي مخصوصاً اگزما و پسوريازيس كاربرد دارد (6). گیـاه بابـا آدم دارای فعالیـت. ضدالتهابــی، ضد-میکروبــی و ضــد تکثیــری میباشــند.

آثار فارماكولوژيك مشاهده شده: عصاره گياه سبب كاهش قند خون مي‌شود و اجزاء پلي استيلني گياه اثر ضدميكروبي بخصوص برعليه باكتري گرم مثبت دارد (6). فروكتان موجود در ريشه گياه اثر ضدسرفه داشته است (7).

احتياط مصرف: در دوزهاي بالا تداخل در درمان افزايش قند خون ايجاد مي‌كند (6).

منع مصرف: در دوران بارداري و شيردهي مصرف نشود (6).

تركيبات شيميايي: گليكوزيدهاي تلخ (آركتيوپيكرين)، فلاونوئيد (آركتي نين)، پلي استيلن، اسانس، تانن، ساكاريد (اينولين)، لاپافن (5، 8).

نحوه و ميزان مصرف:

1- دم كرده: 6-2 گرم ريشه خشك گياه سه بار در روز ميل شود (6).

2- عصاره مائي: به نسبت 1:1 در الكل 25%، 8-2 ميلي‌ليتر سه بار در روز ميل شود (6).

3- تنتور: به نسبت 1:10 در الكل 45%، 12-8 ميلي‌ليتر، سه بار در روز ميل شود (6).

4- جوشانده: به نسبت 1:20، 500 ميلي‌ليتر، هر روز ميل شود (6).

مصرف غذايي: كاربرد غذايي ندارد (6).

نام تجاري دارو ساخته شده از گياه:

Fr.: Anthraxivor (9)

منابع:

1- مظفريان، ولي الله. شناخت گیاهان دارویی و معطر ایران. انتشارات فرهنگ معاصر، 1391

2- قهرمان، احمد. كورموفيتهاي ايران (سيستماتيك گياهي). جلد سوم. مركز نشر دانشگاهي، 1373: 518

3- قهرمان، احمد. فلور ايران (جلد 9). موسسه تحقيقات جنگلها و مراتع، 1362: 1011

4- صمصام شريعت، هادي. پرورش و تكثير گياهان دارويي. ماني، 1374: 186

5- Anderw Chevallier. The Encyclopedia of Medicinal Plants. 1996: 62

6- Carol a. Newall, Linda a Anderson, J. danid philipson. Herbal Medicines. 1996: 52

7- Int J Biol Macromol. 2003; 33 (1-3): 135-40

8- Jean Bruneton. Pharmacognosy Phytochemistry Medicinal Plants. 1995: 150

9- Royal Pharmaceutical Society. Martindale, The Extra Pharmacopoeia. 2002: 1627

ترخون

ترخون (1)

.Artemisia dracunculus L

Family: Asteraceae

Synonyms: Achillea dracunculus Hort. ex Steud.

English name: Tarragon, Wild dragon, Estragon

 

ريخت شناسي گياه: گياه داراي برگهاي دو قسمتي و يا كامل. كپه گل در آن بسيار كوچك، برگشته، با گل آذين خوشه‌اي و برگهاي گريباني كم شمار. گلها زرد رنگ، لوله‌اي. ميوه فندقه (2).

محل رويش: در نقاط مختلف ايران بصورت كاشته شده موجود مي‌باشد (1).

زمان برداشت قسمت مورد استفاده: در خرداد ماه و كمي قبل از گل‌دهي تا اواخر مرداد ماه جمع‌آوري مي‌گردد (3، 4).

قسمت مورد استفاده: قسمتهاي هوايي و ريشه گياه (3).

كاربرد درماني: ضدكرم، بادشكن، مدر، اشتهاآور، مقوي معده و قاعده‌آور مي‌باشد. براي تسكين دندان و براي درمان گاز گرفتگي سگ‌ هار بكار مي‌رود (5).

آثار فارماكولوژيك مشاهده شده: عصارة ترخون موجب کاهش لیپید و گلوکز خون در موشهاي دیابتی و در مجموع، اثر ضددیابتی دارد، همچنین اثرات ضدانعقادي، ضدباکتریایی، ضدقارچی، ضدالتهابی (محیطی و مرکزي)، محافظت کنندة کبد و معده، ضدتشنجی و ضددردي ترخون به اثبات رسیده است. اثر ضدپلاكتي دارد كه مصرف آن را در طب سنتي ايران در درمان بيماري‌هاي قلبي و عروقي و به عنوان ضدانعقاد خون توجيه مي‌كند (6).

احتياط مصرف: استراگول كه مهمترين بخش روغن گياه است در موش ايجاد تومور مي‌نمايد (5).

منع مصرف: در منابع منع مصرفي براي آن ذكر نشده است (5).

تركيبات شيميايي: تانن، كومارين، فلاونوئيد، اسانس (3).

نحوه و ميزان مصرف: بصورت گياه تازه و خشك مصرف مي‌شود. اغلب به عنوان سبزيجات در غذاها كاربرد دارد (7).

مصرف غذايي: بصورت خام يك ماده خوراكي است و همچنين بعنوان ادويه و چاشني بكار مي‌رود (5).

نام تجاري دارو ساخته شده از گياه: فرآورده دارويي ندارد (7).

 

منابع:

1- مظفريان، ولي الله. شناخت گیاهان دارویی و معطر ایران. انتشارات فرهنگ معاصر، 1391

2- قهرمان، احمد. كورموفيتهاي ايران (سيستماتيك گياهي). جلد سوم. مركز نشر دانشگاهي، 1373: 526

3- Anderw Chevallier. The Encyclopedia of Medicinal Plants. 1996: 171

4- صمصام شريعت، هادي. پرورش و تكثير گياهان دارويي. ماني، 1374: 213

5- James A. Duke. CRC Handbook of Medicinal Herbs 1989: 68

6- Vascul Pharmacol. 2007 Nov 17

7- Bette Lagow . PDR for Herbal Medicines. 2004: 338

 

ترنجبين

ترنجبين (1)

خارشتر (2، 3)



Alhagi maurorum Medik.

Family: Fabaceae (Papilionaceae)

Synonyms: Alhagi persarum Boiss. & Buhse.

English name: Camel' s - thorn

 

ريخت شناسي گياه: گياه پايا، بوته‌هاي نيمه چوبي و نيمه درختچه‌اي، بسيار خاردار، به رنگ سبز مات، ارتفاع 80-50 سانتيمتر. ساقه تقريباً چوبي، بسيار متعدد، با شاخه‌هاي فراهم و داراي خارهاي فراوان. برگها كامل، سبز مات، غالباً واژ تخم مرغي. گل ارغواني، بدون دمگل يا داراي دمگل بسيار كوتاه (4).

محل رويش: در مناطق البرز و اطراف تهران، بخش مركزي، شمال شرقي، شرق، جنوب شرقي، شمال و شمال غربي ايران مي‌رويد (4).

زمان برداشت قسمت مورد استفاده: در اواخر تابستان گلهاي خشك شده ترنجبين‌دار را روي سفره‌اي تكان مي‌دهند تا قطرات سخت و خشك شده روي گياه از آن جدا شوند و سپس آنان را جمع‌آوري مي‌نمايند (3).

قسمت مورد استفاده: مان گياه (2).

كاربرد درماني: مهمترین اثرات داروئی این گیاه خاصیت ادرار آور آن است. تعریق آور، خلط آور(اکسپکتورانت) و ملین است. روغن استخراج شده از این گیاه برای دردهای روماتیسمی کاربرد دارد. ملين و خلط آور است و در تب‌هاي عفوني كودكان و سرخك بكار مي‌رود (2).

آثار فارماكولوژيك مشاهده شده: تزريق وريدي پروآنتوسيانيدين جدا شده از گياه با دوز mg/kg 10-5 ميلي‌گرم بر هموديناميك عمومي و قابليت انقباض قلب موش صحرايي و خرگوش سالم اثري نداشت. اما در حيوانات مبتلا به انفاكتوس ميوكارد مصنوعي، غلظت كراتينين فسفات سروم و پراكسيداسيون ليپيد را در ميوكارد و سرم كاهش داد و همچنين مقدار اسيد چرب آزاد و طيف فسفوليپيد قلب را طبيعي نمود. همزمان اندازه ناحيه تكروزه ميوكارد نيز كاهش يافت (5).

احتياط مصرف: در منابع احتياط مصرفي براي آن ذكر نشده است (6).

منع مصرف: در منابع مورد منع مصرفي براي آن ذكر نشده است (6).

تركيبات شيميايي: ساكاريد (فروكتوز، ساكارز، ملزيتوز) (2).

نحوه و ميزان مصرف: دوز مصرفي برحسب سن بيمار بين 10 تا 70 گرم مي‌باشد كه با كمي آب مصرف مي‌شود (6).

مصرف غذايي: مصرف غذايي ندارد (6).

نام تجاري دارو ساخته شده از گياه: فرآورده دارويي ندارد (6).

 

منابع:

1- مظفريان، ولي الله. شناخت گیاهان دارویی و معطر ایران. انتشارات فرهنگ معاصر، 1391

2- آئينه چي، يعقوب. مفردات پزشكي و گياهان دارويي ايران. موسسه انتشارات و چاپ دانشگاه تهران. 1365: 98 و 1036

3- صمصام شريعت، هادي. پرورش و تكثير گياهان دارويي. ماني، 1374: 26 و 220

4- قهرمان، احمد. فلور ايران (جلد 7). موسسه تحقيقات جنگلها و مراتع، 1362: 755

5- Eksp Klin. Farmakol. 1992, Nov – Dec, 55(6): 19-21

6- كميته تدوين فارماكوپه گياهي ايران. فارماكوپه گياهي ايران. وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشكي. معاونت غذا و دارو، 1381: 246

 

معرفی گیاه ختمي، خطمی

ختمي، خطمی (1، 2)
Althaea officinalis L.

 

Family: Malvaceae

Synonyms: Althaea multiflora Rchb. ex Regel

English name: White mallow, Marsh - mallow

(قابل ذكر است كه اغلب گونه‌هاي جنس Althaea امروزه به جنس Alcea انتقال يافته است)

ريخت شناسي گياه: گياه چند ساله، كركدار به ارتفاع حداكثر 2/2 متر. ريشه ضخيم سفيد رنگ. برگها قلبي شكل. گل به رنگ صورتي (3).

محل رويش: گلستان (گرگان)، آذربايجان (بين سلماس و اروميه، شاهين‌دژ)،‌ كردستان (30 كيلومتري شمال سنندج)، اصفهان (حاشيه زاينده‌رود)، مركزي (گردو رشوند)، لرستان (كبارا)، خراسان (خرق) (4).

زمان برداشت قسمت مورد استفاده: برداشت ريشه در پائيز سال دوم انجام مي‌شود و برداشت برگ و گل در طول تابستان صورت مي‌گيرد (5).

قسمت مورد استفاده: برگ، ريشه و گل گياه (5، 6).

كاربرد درماني: خلط آور، نرم كننده، ملين و مدراست. بطور سنتي در درمان سرفه، نزله، زخم معده، التهاب دهان و حلق و گلو كاربرد دارد (6).

آثار فارماكولوژيك مشاهده شده: اثر ضدباكتري بويژه بر عليه پسودوموناس ائروجينوزا، پروتئوس ولگاريس و استافيلوكوكوس اورئوس گزارش شده است (5). پلي ساكاريدهاي گياه اثر ضد سرفه داشته‌اند (7).

احتياط مصرف: در درمان هايپوگلاسمي تداخل ايجاد مي‌كند (6).

منع مصرف: در منابع منع مصرفي براي آن ذكر نشده است (6).

تركيبات شيميايي: نشاسته، موسيلاژ، پكتين، فلاونوئيد، اسيدهاي فنليك، ساكارز، آسپارژين (آمينواسيد)، تانن، كلسيم اگزالات (5، 6).

نحوه و ميزان مصرف:

1- دم كرده: 5-2 گرم برگ خشك گياه سه بار در روز ميل شود (6).

2- عصاره مائي: برگ گياه به نسبت 1:1 در الكل 25%، سه بار در روز ميل شود (6).

3- پماد: پودر برگ گياه، بصورت 5% در پايه پماد سه بار در روز مصرف شود (6).

4- عصاره سرد: تهيه شده از ريشه خشك گياه، 5-2 گرم سه بار در روز مصرف شود (6).

مصرف غذايي: بعنوان طعم دهنده غذايي بكار مي‌رود (6).

نام تجاري دارو ساخته شده از گياه:

Ger.: Phytohustil (8).

 

منابع:

1- مظفريان، ولي الله. شناخت گیاهان دارویی و معطر ایران. انتشارات فرهنگ معاصر، 1391

2- قهرمان، احمد. كورموفيتهاي ايران (سيستماتيك گياهي). جلد دوم. مركز نشر دانشگاهي، 1373: 257 و 266

3- Anderw Chevallier. The Encyclopedia of Medicinal Plants. 1996: 136

4- امامي، احمد. شمس اردكاني، محمد رضا. مهرگان، ايرج. فرهنگ مصور گياهان دارويي. مركز تحقيقات طب سنتي و مفردات پزشكي . دانشگاه علوم پزشكي شهيد بهشتي، 1383: 108

5- يزداني، داراب. شهنازي، سحر. سيفي، حامد. كاشت، داشت و برداشت گياهان دارويي. جهاددانشگاهي واحد شهيد بهشتي، 1383: 28

6- Carol a. Newall, Linda a Anderson, J. danid philipson. Herbal Medicines. 1996: 188

7- Bratisl Lek Listy. 2007; 108 (2): 93-9

8- Royal Pharmaceutical Society. Martindale, The Extra Pharmacopoeia. 2002: 1577

 

معرفی گیاه زيره سبز

   زيره سبز (1)

.Cuminum cyminum L

Family: Apiaceae

Synonyms: Cuminia cyminum J.F.Gmel., Cuminum officinale Garsault

English name: Cumin, Cummin

ريخت شناسي گياه: گياهي علفي، يكساله، ارتفاع 30 سانتيمتر. داراي برگهاي باريك. گلها بصورت خوشه و به رنگ صورتي متمايل به قرمز تا سفيد است (2، 3).

محل رويش: در اكثر نقاط ايران بويژه تبريز كاشته مي‌شود (1).

زمان برداشت قسمت مورد استفاده: دانه در اوخر تابستان جمع‌آوري مي‌شود (2).

قسمت مورد استفاد ه: ميوه (2، 4).

كاربرد درماني: هضم كننده غذا و افزايش دهنده ترشح شير مي‌باشد. در كشور هند از آن براي رفع بي‌خوابي استفاده مي‌شود. روغن اين گياه ضدباكتري مي‌باشد. در آيورودا همراه با گياهان ديگر جهت بهبود و افزايش فعاليتهاي كبد و در درمان سرماخوردگي بعنوان تب بر استفاده مي‌شود (2، 3).

آثار فارماكولوژيك مشاهده شده: اثرات ضد ديابت (5)، ضد قارچ (6) و ضد هليكوباكترپيلوري داشته است (7).

احتياط مصرف: مطلبي يافت نشد.

منع مصرف: مطلبي يافت نشد.

تركيبات شيميايي: اسانس (پينن، آلفاترپينول)، فلاونوئيد (آپي ژنين)، كومارين(2، 8).

نحوه و ميزان مصرف: بصورت خوراكي و موضعي كاربرد دارد. 600-300 ميلي گرم از آن معادل 5 تا 10 عدد ميوه بصورت تك دوز مصرف مي‌شود (9).

مصرف غذايي: بعنوان چاشني، در ادويه كاري و ترشيجات بكار مي‌رود (2).

نام تجاري داروي موجود در ايران: فرآورده‌هاي سنكل و شيرافزا (10).

منابع:

1- مظفريان، ولي الله. شناخت گیاهان دارویی و معطر ایران. انتشارات فرهنگ معاصر، 1391

2- Anderw Chevallier. The Encyclopedia of Medicinal Plants. 1996: 194

3- Dent bown. Encyclopedia of Herbs and other uses. 1996: 270

4- يزداني، داراب. شهنازي، سحر. سيفي، حامد. كاشت، داشت و برداشت گياهان دارويي. جهاددانشگاهي واحد شهيد بهشتي، 1383: 63

5- Int J Food Sci Nutr. 2005; 56 (6): 399-414

6- Fitoterapia. 2005; 76 (7-8): 661-5

7- Phytother. Res. 2005; 19 (3): 198-202

8- Jean Bruneton. Pharmacognosy Phytochemistry Medicinal Plants. 1995: 445

9- Bette Lagow. PDR for Herbal medicines. 2004: 246

- كميته تدوين فارماكوپه گياهي ايران. فارماكوپه گياهي ايران. وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشكي. معاونت غذا و دارو، 1381: 417

معرفی فلفل قرمز

فلفل قرمز(1)

فلفل سبز

Capsicum annuum L.

Family: Solanaceae

Synonyms: Caspicum frutescense L.

English name: Bush red pepper, Spanish pepper, Cayenne pepper, Red pepper

 

ريخت شناسي گياه: گياهي است چند ساله، علفي، ايستاده با طول حدوداً يك متر كه گلها سفيد، كوچك و محوري مي‌باشند. ميوه‌ها سته، مخروطي، قرمز رنگ، محتوي دانه‌هاي سفيد رنگ هستند (2).

محل رويش: اين گياه بومي ايران نيست و بصورت كاشته شده در ايران موجود مي‌باشد (1).

زمان برداشت قسمت مورد استفاده: ميوه قبل از رسيدن كامل در اواخر تيرماه تا اواسط مرداد ماه جمع‌آوري مي‌گردد(1).

قسمت مورد استفاده: ميوه (3).

كاربرد درماني: فلفل برای مشکلات گوارشی از جمله گاز روده، درد معده و اسهال استفاده می شود.
سایر کاربردهای فلفل عبارت است از: تسکین دندان درد، دریازدگی، اعتیاد به الکل، مالاریا و تب است. همچنین برای کمک به افرادی که مشکل بلع دارند استفاده می شود.
مصرف موضعی فلفل برای درد ناشی از زونا، استئوآرتریت، آرتریت روماتوئید، و فیبرومیالژیا همچنین برای درد عصب (نوروپاتی) مرتبط با دیابت و انواع دردهای عصبی (نورالژی)، و کمر درد بکار برده می شود.. در كمبود جريان خون محيطي و بصورت موضعي در درمان دردهاي عصبي شامل دردهاي روماتيسمي و سرمازدگي بكار مي‌رود (3).

آثار فارماكولوژيك مشاهده شده: كاپسيكوم يك نوروپپتيد فعال است كه ساخت، ذخيره، انتقال و آزاد شدن ماده P را تحت تأثير قرار مي‌دهد. اين دارو با تخليه ماده P و ممانعت از تجمع مجدد آن در اعصاب حسي محيطي، پوست و مفاصل را نسبت به درد غير حساس مي‌نمايد. كاپسايسين موجود در گياه سبب تحريك متابوليسم چربي از بافت ذخيره‌اي مي‌گردد و همچنين دو آنزيم كبد G6PD و ليپوپروتئين ليپاز را فعال مي‌كند (3). اولئورزين كاپسيكوم باعث كاهش كلسترول و تري گليسريد خون و مهار تجمع كلسترول و تري گليسريد در كبد و آئورت جربيل تحت تغذيه غذاي پرچرب شده است (4).

احتياط مصرف: محرك غشاء مخاطي است و تنفس آن سبب واكنشهاي آلرژيك مي‌شود. مصرف خوراكي زياد آن باعث آسيب كليوي، كبدي و گوارشي مي‌شود با داروهاي مهار كننده MAO و كاهش دهنده‌هاي فشار خون، بدليل افزايش آزادسازي كاتكول آمينها تداخل دارد و سبب افزايش متابوليسم داروها مي‌گردد (3).

منع مصرف: كاپسيكوم روي نواحي ترك خورده يا ملتهب پوست، مگر تحت شرايط ويژه، و در نوزادان و اطفال زير دو سال، مگر تحت نظر پزشك ، نبايد مصرف شود.

تركيبات شيميايي: پروتئين، ويتامين، كومارين، فلاونوئيد، اسانس، ساپونين‌هاي استروئيدي (Capsicidine)، رنگدانه‌هاي كاروتنوئيدي، كاپسايسين (ماده فنلي) (3، 5).

نحوه و ميزان مصرف:

1- ميوه: 120-30 ميلي‌گرم سه بار در روز ميل شود.

2- تنتور: 1-3/0 ميلي‌ليتر، ميل شود.

3- تنتور قوي گياه: 2-06/0 ميلي‌ليتر ميل شود (3).

مصرف غذايي: به عنوان ادويه و چاشني مصرف مي‌شود (6).

نام تجاري دارو ساخته شده از گياه:

Aust.: A B C, Ger.: Capsamol; Dolenon; Kneipp Rheuma salbe, Thermo Burger

UK.: Fiery Jack (7).

 

منابع:

1- صمصام شريعت، هادي. پرورش و تكثير گياهان دارويي. ماني، 1374: 331

2- قهرمان، احمد. كورموفيتهاي ايران (سيستماتيك گياهي). جلد سوم. مركز نشر دانشگاهي، 1373: 222

3- Carol a. Newall, Linda a Anderson, J. danid philipson. Herbal Medicines. 1996: 60

4- Phytother. Res. 2002; 16 (3): 273-5

5- Andrew Chevalier. The Encyclopedia of Medicinal Plants. 1996: 70

6- J Chem Ecol. 2007; 33(11): 2123-32

7- Royal Pharmaceutical Society. Martindale, The Extra Pharmacopoeia. 2002: 1591

معرفی گیاه خارخاسك

خارخاسك (1)

خارخسک

Tribulus terrestris L.

Family: Zygophyllaceae

Synonyms: Tribulus lanuginosus L., Tribulus saharae A. Chev.

English name: Land caltrops, Turkey – blossom, Puncture vine

 

ريخت شناسي گياه: گياهي يكساله با انشعابات گسترده بر سطح خاك مي‌باشد. برگهاي آن مركب، زوج شانه‌اي و غالباً متقابل بوده و گلها به رنگ زرد، كوچك، منفرد مي‌باشند. ميوه به شكل مجموعه‌اي، قابه‌دار، ناشكوفا كه در موقع رسيدن قسمتهاي پنجگانه آن از هم جدا و پراكنده مي‌شوند و هر يك از مريكارپها در سطح بيروني خاردار و يا باله‌دار است (2).

محل رويش: در بيشتر نقاط ايران، نواحي شمالي بويژه بندر انزلي، قم و خوي پراكندگي دارد (2، 3).

زمان برداشت قسمت مورد استفاده: ميوه‌هاي اين گياه را در اواخر تابستان و اوايل پاييز جمع‌آوري مي‌نمايند (4).

قسمت مورد استفاده: ميوه (5).

كاربرد درماني: بعنوان مدر، كاهش دهنده فشار خون و تحريك كبد كاربرد دارد (5). خواص درماني متفاوتي نظير دفع سنگ كليه و مثانه (6)، رفع التهاب مجاري ادرار، ‌تنظيم فشار خون (7)، تحريك كننده كبد دارد. در برخي مطالعات اثرات ضدديابتي اين گياه مورد بررسي قرار گرفته است (8).

آثار فارماكولوژيك مشاهده شده: اثرات مفيدي از تركيبات ساپونيني گياه در درمان بعضي گرفتگي‌هاي عضلات صاف و يا دردهاي كوليك گزارش شده است (9). در مطالعات ديگري مشخص شده است ساپونين موجود در اين گياه مي‌تواند سبب كاهش چشمگير گلوكز سرم و مهار گلوكونئوژنز كبدي گردد (10). بعلاوه تجويز خوراكي ساپونين گياه خارخاسك در موش صحرايي مي‌تواند از طريق مهار آلفا – گلوكوزيدار روده باريك سبب تاخير در جذب گلوكز و كاهش قند خون پس از غذا شود. در بررسي ديگري نيز مشخص شد داراي خواص آنتي اكسيداني مي‌باشد (11).

احتياط مصرف: مطلبي يافت نشد.

منع مصرف: مطلبي يافت نشد.

تركيبات شيميايي: ساپونين، سيناميك آميد، آمينو اسيد، استرول (12).

نحوه و ميزان مصرف: 2 تا 4 گرم بصورت دم كرده 3 بار در روز مورد استفاده قرار مي‌گيرد (11).

مصرف غذايي: مصرف غذايي ندارد.

نام تجاري دارو ساخته شده از گياه:

IR.: Prostatan; Aphrodit; Sankol (4).

منابع:

1- مظفريان، ولي الله. شناخت گیاهان دارویی و معطر ایران. انتشارات فرهنگ معاصر، 1391

2- قهرمان، احمد. كورموفيتهاي ايران (سيستماتيك گياهي). جلد دوم. مركز نشر دانشگاهي، 1373: 362

3- صمصام شريعت، هادي. پرورش و تكثير گياهان دارويي. ماني، 1374: 250

4- كميته تدوين فارماكوپه گياهي ايران. فارماكوپه گياهي ايران. وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشكي. معاونت غذا و دارو، 1381: 270 و 267

5- Penelope ody: The herbs society's Complete Medicinal Herbal. 1995: 180

6- Sangeeta D et al, Department of Biochemistry, Panjab University – Effect of Tribulus terrestris on oxalate metabolism in rats, Ethnopharmacology, 1994 cotober

7- Sharifi AM. et al, Department of Pharmacology, Razi institute for Drug Research and Cellular and Molecular Research Center Study of antihypertensive mechanism of Tribulus terrestris in 2 K 1 C hyper tensive rats: role of tissue ACE activity, Life Science, 2003 october.

8- Li M et al. School of life Science – Hypoglycemic effect of Saponin from Tribulus terrestris, Zhong yao cai, 2002 june

9- Boll chim Farm 1998 Dec; B 7 (11): 473-5

10- Li M et al. School of life Science, effect of the decoction of Tribulus terrestris on mice gluconeogenesis, Zhong yao Cai, 2001 August

11- Zhang SJ et al, Inhibitory effects of saponins from Tribulus terrestris on alpha – glucosidase in small intestines of rats, Zhongguo, 2006 june.

12- J Ethanopharmacol 1999 Aug; 66(2): 142-50

معرفی گیاه زرشك

زرشك (1)

Berberis vulgaris L.

Family: Berberidaceae

English name: Barberry, European barberry

 

ريخت شناسي گياه: ساقه‌ها متعدد، چوبي، بسيار منشعب، با پوست زرد يا متمايل به قهوه‌اي، داراي خارهاي تقريباً بلند به طول 5/3-1 سانتيمتر، ساده يا سه شاخه هستند. برگها چمچه‌اي يا بيضي، واژ تخم مرغي، پهن دراز كامل، در انتها مدور يا كمي تيز، كمي ضخيم، چرمي، در قاعده باريك شده و منتهي به دمبرگ كوتاه مي‌باشند. گلها زرد رنگ در خوشه‌هاي متراكم، پر گل و طويلتر از برگها و ميوه‌ها تخم مرغي يا نيمه كروي و در موقع رسيدن قرمز مي‌شوند (2).

محل رويش: در جنگل گلستان،‌ سمنان، دامغان، شاه پسند، حوالي بجنورد، بين نيشابور و مشهد، تربت حيدريه، بيرجند، دره رودخانه قطور، اصفهان، ‌دورود، اشترانكوه، 43 كيلومتري شيراز – خسروي، اردكان، دشت ارژه، كرمان، ارتفاعات جبال بارز، سيرجان بين بم و جيرفت، يزد، شيركوه، اطراف تهران و كندوان مي‌رويد (2).

زمان برداشت قسمت مورد استفاده: پوست ساقه‌ها را در بهار، ‌پوست ريشه‌ها را در پاييز و ميوه‌ها را هنگام رسيدن كامل در شهريور و مهر جمع‌آوري مي‌نمايند (3).

قسمت مورد استفاده: برگ،‌ ميوه، پوست ساقه و ريشه (4).

كاربرد درماني: بربرین موجود در زرشک دارای خواص درمانی مانند اثر ضد میکروبی، ضد تومور، ضد التهاب و کاهنده ی اختلالات عصبی می باشد (6-4).و همچنین در پیشگیری از اختلالات عروق کرونر مؤثر است (7).از زرشک می توان به منظور رفع تشنگی و عطش استفاده کرد.همچنین اثرات درمانی آن در بیماری های کبدی و اسهال خونی آمیبی دیده شده است (8،9).از خواص دیگر آن می توان خاصیت آنتی اکسیدانی، ضد انگلی، ضد التهاب و کاهنده ی قند، کلسترول، تری گلیسیرید و فشار خون را نام برد (9و10)

آثار فارماكولوژيك مشاهده شده: بواسطه وجود آلكالوئيدهاي گياه (بربرين واكسي آكانتين) فعاليتهاي ضدالتهابي گزارش شده است (5). عصاره ميوه در موش صحرايي اثر پايين آورنده فشار خون بالا داشته است (6). بربرین موجود در گیاه زرشک می تواند عملکرد کبدی و ترشح صفرا را بهبود بخشد و موجب کاهش چربی های بدن شود (13).همچنین بربرین برای پایین آوردن قند خون مانند متفورمین مؤثر است (14،15).و مکانیسم عمل آن شامل مهار آلدوزردوکتاز، القاء گلیکولیز و پیشگیری از مقاومت به انسولین از طریق افزایش بیان گیرنده های انسولینی می باشد (15،16،17).این گیاه تأثیر زیادی در درمان لیشمانیوزیس، جلوگیری از رشد باکتری ها، کاهش انقباض عضلات صاف، کاهش التهاب، جلوگیری از تجمع پلاکت ها، تحریک ترشح صفرا و کاهنده ی فشار خون می باشد (18،19).تحقیقات ثابت کرده است که آلکالوئیدهای گیاه زرشک قادرند ایمنی به واسطه ی سلول های T را افزایش دهند (20).علاوه بر این عصاره ی گیاه زرشک در مهار پروتئین فعال کننده ی سلول های هپاتومای انسانی مؤثر می باشد (21).همچنین مطالعات نشان می دهد که عصاره ی زرشک دارای خاصیت آنتی هیستامینی و آنتی کولینرژیکی می باشد و باعث مهار استیل کولین استراز می شود (22،23).مصرف گیاه زرشک موجب مهار آنزیم تیروزین دکربوکسیلاز و تیروزین هیدروکسیلاز می شود می شود که منجر به کاهش ترکیبات دوپامین در سلول ها می شود (22).

احتياط مصرف: كسانيكه با چوب آن سركار دارند ممكن است به اسهال و درد شكم مبتلا شوند. خونريزي بيني،‌ تهوع، اسهال، تحريك كليوي، نفريت علائم مسموميت مي‌باشند، تزريق زير جلدي آن بي حسي موضعي و تجمع رنگدانه‌هاي پوستي ايجاد مي‌كند (4).

منع مصرف: استفاده از گیاه زرشک در دوران بارداری مجاز نمی باشد.این گیاه به عنوان یک ماده ی تراتوژن از جفت عبور کرده و می تواند در جریان رشد و تمایز بافت های مختلف جنین اثر منفی گذارد.مصرف زرشک در دوران بارداری سبب افزایش انقباضات رحمی می شود.و آتروفی نمودن آندومتر به دلیل ویژگی ضد استروژنی آن و مهار دریافت اکسیژن توسط سلول ها می شود که همگی موجب عدم تغذیه ی کامل جنین و در نتیجه بروز ناهنجاری در آن و سقط جنین می شود (11،12).همچنین بربرین موجود در این گیاه در زنان باردار موجب افزایش سطح بیلی روبین و به دنیا آمدن نوزادان با زردی می شود (12).

تركيبات شيميايي: آلكالوئيد ايزوكينوليني (بربرين) (7).

نحوه و ميزان مصرف:

1- ميوه: 1 تا 2 قاشق چاي خوري در 150 ميلي‌ليتر آب در حال جوش بعد از 10 تا 15 دقيقه ميل شود.

2- ريشه: 2 گرم از پودر ريشه در 250 ميلي‌ليتر آب در حال جوش دم كشيده و مصرف مي‌شود (8).

مصرف غذايي: ميوه آن در انواع غذاها كاربرد دارد (4).

نام تجاري دارو ساخته شده از گياه:

Aus.: Murine; NZ.: Murine (9).

 

 

 

 

منابع:

1- مظفريان، ولي الله. شناخت گیاهان دارویی و معطر ایران. انتشارات فرهنگ معاصر، 1391

2- قهرمان، احمد. فلور ايران (جلد 7). موسسه تحقيقات جنگلها و مراتع، 1362: 796

3- صمصام شريعت، هادي. پرورش و تكثير گياهان دارويي. ماني، 1374: 266

4-
4-Ortiz LM, Lombardi P, Tillhon M, Scovassi AI. Berberine, an epiphany against cancer. Molecules. 2014 Aug15;19(8):12349-67.
5-Li Z, Geng YN, Jiang JD, Kong WJ. Antioxidant and anti-inflammatory activities of berberine in the treatment of diabetes mellitus. Evid Based Complement Alternat Med. 2014;2014:289264.

6-Vuddanda PR, Chakraborty S, Singh S. Berberine: a potential phytochemical with multispectrum therapeutic activities. Expert Opin Investig Drugs. 2010 Oct;19(10):1297-307.

7-Derosa G1, Maffioli P, Cicero AF. Berberine on metabolic and cardiovascular risk factors: an analysis from preclinical evidences to clinical trials. Expert Opin Biol Ther. 2012 Aug;12(8):1113-24.

8-Blumenthal M. The complete German Commission E Monographs: Therapeutic Guide to Herbal Medicines, Austin: American Botanical Council. 1998; 16-67.

9-Joel L. Natures medicine,plants that heal.Materia medica, Vegetable;Medicinal plants; Pharmacognosy; Alternative medicine; Plants; Farmacognosie; Plantaardige geneesmiddelen; Geneeskrachtige planten; Herbal Medicine; Complementary Therapies; Phytotherapy. 2000; 410.

10-Sun X, Zhang X, Hu H. Berberine inhibits hepatic stellate cell proliferation and prevents experimental liver fibrosis, Biological & Pharmaceutical Bulletin. 2009; 32(9): 1533–1537.

11-Dixit VP, Guta RS. Effect of dihydropalmitinium hydroxid isolated from the roots of Berberis chitria on intact/ sprayed/ estradiiol dipropionat pregnant female gribils(Merionens hurrianae serdon) proceeding of Indian Academic sciences , Animal sciences. 1984; 93(7): 619-637.

12-Potopslshii AL, Akishina TM, Shishka GV. Antimicrobic and antineoplastic properties of alkaloids of greater celandine and their thiophosphamide derivatives. Microbial ZH. 1975; 37(6): 755-9.

13-Shamsa F, Ahmadiani A, Khosrokhavar R. Antihistaminic and anticholinergic activity of barberry fruit (Berberis vulgaris) in the guinea-pig ileum. J Ethnopharmacol. 1999; 64(2): 161-166.

14-Yin J, Xing H, Ye J. Efficacy of berberine in patients with type 2 diabetes mellitus,Metabolism: Clinical and Experimental. 2008; 57(5): 712–7.

15-Wu LY, Ma ZM, Fan XL. The anti-necrosis role of hypoxic preconditioning after acute anoxia is mediated by aldose reductase and sorbitol pathway in PC12 cells, Cell Stress & Chaperones. 2009; 15(4): 387–394.

16-Yin J, Gao Z, Liu D, Liu Z, et al. Berberine improves glucose metabolism through induction of glycolysis, American Journal of Physiology. Endocrinology and Metabolism. 2008; 294(1): 148–56.

17-Lou T, Zhang Z, Xi Z. Berberine Inhibits Inflammatory Response and Ameliorates Insulin Resistance in Hepatocytes, Inflammation. 2011; 34(6): 659-67.

18-Meliani N, Dib Mel A, Allali H, et al.Hypoglycaemic effect of Berberis vulgaris L. in normal and streptozotocin-induced diabetic rats.Asian Pac J Trop Biomed 2011; 1: 468-71.

19-El-On J, Jacobs GP, Witztum E, et al.Development of topical treatment for cutaneous leishmaniasis caused by Leishmania major in experimental animals. Antimicrob Agents Chemother 1984; 26: 745-51.

20-Imanshahidi M, Hosseinzadeh H.Pharmacological and therapeutic effects of Berberis vulgaris and its active constituent,berberine. Phytother Res 2008; 22: 999-1012.

21-Fukuda K, Hibiya Y, Mutoh M, et al.Inhibition of activator protein 1 activity by Berberine in human hepatoman cels. Planta Med 1999; 65: 381-3.

22-Cui G, Quin X, Zhang Y, et al. Berberis differentially modulates the activities of ERK,P3 &MAPK, and JNK to suppress TH17and TH1 cell differentiation in type 1 diabetic mice. J Bio1 chem 2009; 2: 2842-9.